MONO

Εκεί πέρα καταμετρημένες οι λέξεις. Χάνονται, διαλύονται, μεταμορφώνονται. Εδώ, σκόρπια συναισθήματα, γυμνά αισθήματα. Ευάλωτα στη συγκυρία του καιρού. Ποτέ δεν υπολογίζεις το πέρασμα του καιρού. Είσαι εκεί, κι όμως δεν είσαι. Το δημιούργημα, ψηφιδωτό με αμυχές. Οι εποχές σημαδεύονται από άνυδρες ιαχές, προμηνύματα θλίψης.

Στο βορρά, οι άπειροι ήλιοι του μεσονυχτίου. Κοιτάζω ψηλά, όλο και πιο ψηλά. Ενθυμούμαι αμυδρά τα κελεύσματα των προσώπων. Με προσωπεία αγνώριστα κάθε φορά. Είμαι το πρόσωπο της θλίψης κάθε φορά. Αυτή τη φορά το μέγιστο πρόσωπο της θλίψης. Υψιπετείς παλινωδίες, άναρθρα ευφυολογήματα. Σ’ ένα γλυκό κρησφύγετο της παραπλάνησης, κείμαι. Το σώμα κείται. Σ’ ένα πρόσφορο ενδιαίτημα. Συλλέγοντας τα ανέστια χειροφιλήματα από το σύρσιμο του καιρού. Το σώμα κείται. Στον προθάλαμο της κάθε εύσχημης παραχώρησης, της βέβηλης συγκατάνευσης.
Ομολογώ, η όραση πρυτανεύει. Προχωρώ ανέστια, εμβόλιμα πιάνα στο θυμό μου, πλησιάζω την ημέρα που προσδοκώ πιο πολύ από όλες τις ημέρες. Οι MONO καταφθάνουν. Με μια πύρινη θάλασσα. Στα αναχώματα της σιωπής, της αταραξίας βάζουν φωτιά. Η φλεγόμενη βάτος. Οπισθοχωρώ. Η εικόνα με ξεπερνάει. Περνώ ξυστά τα πυρά να αποφύγω. Η βραδυφλεγής συνισταμένη του post rock. Που ήμουν , που βρέθηκα. Κανείς δεν ακουγόταν. Οι ομοβροντίες, Οι ριπές. Βολές. Οι κιθάρες, το πιάνο. Τα ντραμς. Τρομοκρατικά εργαλεία. Ακούγονταν συνεχώς. Το κάθε δευτερόλεπτο αυτού του ηχητικού ορυμαγδού, πολύτιμο. Μένεις με δική σου ευθύνη. Ήσουν εκεί, κι όμως πότε βρέθηκες;
Έρχονται να προστρέξουν οι λέξεις. Να κλείσουν νηφάλια τον ηχητικό ορυμαγδό. Να επαναφέρουν τη σιωπή. Λίγο πριν το τέλος. One step more and you die. Ασπρόμαυρα επεισόδια στον προθάλαμο της μνήμης. Μικροί αποχαιρετισμοί μέσα σε φευγαλέες εικόνες. Ένα αντίο κι όλα έχουν τελειώσει.
MONO @ LIDO CLUB
BERLIN 4/4/2009



Κείμενο και φωτογραφίες: Γιώργος Κριθαρίδης