GHOST ON THE HIGHWAY

GHOST ON THE HIGHWAY:
A PORTRAIT OF
JEFFREY LEE PIERCE AND THEGUN CLUB

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: KURT VOSS, USA 2006

ΠΕΜΠΤΗ 22.11.2007 , EISZEIT KINO BERLIN

Από το Γιώργο Κριθαρίδη

My eyes are black holes and I’ m burning away
“Ghost on the highway”

Το 2006 είχαν συμπληρωθεί 10 χρόνια από την αναπάντεχη φυγή σου στα βάθη του ωκεανού. Αυτή η ταινία παρακολουθεί την πορεία σου από τα εφηβικά χρόνια μέχρι το τέλος το Μάρτιο του 1996. Μιλάνε για σένα, JEFFREY LEE PIERCE. Τα σπαράγματα της ψυχής ενός παρανόμου, μιας ανήσυχης ψυχής είναι εδώ. Του JEFFREY LEE και του συγκροτήματός του, των GUN CLUB.
Όλα είναι εδώ, μέσα στο σκοτεινό θάλαμο. Η μουσική σου, οι στίχοι, οι φωτογραφίες, οι αναμνήσεις από τις δύο συναυλίες στη Θεσσαλονίκη. Καθαρτήριο της ψυχής ήταν για σένα ο τρόπος που διάλεξες να παίξεις τα blues. Σαν να μην υπήρχε αύριο. Βόμβες μεγατόνων το ένα κομμάτι μετά το άλλο. Ένα τρελό ροκ εν ρολ πάρτι.
JEFFREY LEE, η στιγμή του θανάτου σου πάντοτε εκκρεμούσε, τελούσε εν αναμονή. Πώς μπορώ να μεταφράσω αυτή την ακατανίκητη έλξη σου προς το θάνατο; Μήπως ένιωθες το άπειρο να διανοίγεται μπροστά σου; Εκεί κάτω, στο λιμάνι των ψυχών(port of souls,από το Mother Juno). Ούτε ευτυχία, ούτε δυστυχία. Απουσία του φόβου, ένα βήμα προς το επέκεινα. «Ωσάν ο θάνατος έξω από τον εαυτό του εφεξής να μην μπορούσε παρά να προσκρούσει στο θάνατο που ήταν μέσα του. Είμαι ζωντανός. Όχι, είσαι νεκρός». (MAURICE BLANCHOT).

Carry Home
I have returned
through so many highways
and so many tears
Ναι, JEFFREY LEE, επέστρεφες. Με νέα σύνθεση , νέες ιδέες και πρώην συνεργάτες να σε κατηγορούν για απολυταρχισμό. Μα να, JEFFREY LEE, στο φιλμ η πίκρα απ’ αυτούς περισσεύει. Ο TERRY GRAHAM, ο WARD DOTSON. Έχουν να λένε για την οργιώδη τρέλα σου. Αλλά δακρύζουν μπροστά στην κάμερα. Ήταν το άκουσμα της φριχτής είδησης. Ο θάνατος σου στις 31 Μαρτίου 1996. Ο JEFFREY LEE δεν μένει πια εδώ.
Απομονώνω με χειρουργικό τρόπο το έτος 1987. Εγώ, διαλέγω σαν καλύτερο άλμπουμ σου το MOTHER JUNO.Ηχογραφημένο στο Βερολίνο, με κιθαρίστα τον KID CONGO POWERS, τη ROMI MORI στο μπάσο, τον NICK SANDERSON στα ντραμς. Απίστευτη σύνθεση, εκρηκτικό παίξιμο. Ο χαμένος τα παίρνει όλα. Αναρωτιέμαι ξανά και ξανά τι σημαίνει για ένα συγκρότημα να έχει στη δισκογραφία του δίσκους σαν αυτόν αλλά και σαν το FIRE OF LOVE, το MIAMI, το LAS VEGAS STORY. Πρωταρχικές θέσεις στη λίστα με το πιο συγκλονιστικό, αρχέγονο ροκ εν ρολ που έχει παιχτεί ως τώρα.
JEFFREY LEE, ξέρω ότι λάτρευες τον ωκεανό. Από το ανατολικό Los Angeles, κατευθείαν στα πελώρια κύματα του αγαπημένου σου Ειρηνικού. Η τρέλα της ημέρας, το ουρλιαχτό της νύχτας. Η ταινία μιλάει για κάποιον που έζησε και πέθανε πολλές φορές. Έτρεχε σαν διάβολος μέσα στα δάση.
Δεν μπόρεσε ποτέ να έχει ένα πραγματικό σπίτι. Σπίτι του ήταν και θα είναι ο ωκεανός. Μέσα από τα άγρια κύματα θα ακούγεται το ουρλιαχτό του. Και η φλόγα της αγάπης(the fire of love), φυσικά.



Υ.Γ
Το κείμενο το αφιερώνω στο Μάκη Τσιλικίδη. Στο λιμάνι των ψυχών (port of souls) το καθαρτήριο, Μάκη. Du weißt genau. Εσύ το ξέρεις.
Και στους EARTHBOUND για το σπαρακτικό «JEFFREY LEE PIERCE».