GREGOR SAMSA

BERLIN STORIES 17 GREGΟR SAMSA- SCHOKOLADEN-BERLIN 11-5-2008 Από το Γιώργο Κριθαρίδη Νάτοι. Αυτάρεσκοι. Το βλέμμα τους στο άπειρο. Η αρχή του. Το τέλος είναι το ήμισυ της αρχής. Τοπογραφία των κρυστάλλινων νερών. Οι GREGΟR SAMSA. Ξεκινούν. Το πιάνο και το βιολί συνδιαλέγονται με τη σιωπή. Πάλι. Πάλι ξανά. Βελούδινες φωνές συγκατανεύουν. Ο ήχος ανοίγεται, ο ρυθμός γρήγορος. Οι μίνιμαλ δρόμοι μπροστά. Ήχος που ξετυλίγεται σε σπείρες. Απλώνεται, εκτινάσσεται. Όμως , μίνιμαλ. Πυροδοτεί νέες μελωδίες του συρμού, περνάει απροσπέλαστους χώρους επιστρέφοντας στην ίδια αφετηρία. Ένα χαμηλό μπάσο δίπλα στο πιάνο. Ελεγείες από την no man’s land. Περιλάλητες, ακριβοθώρητες. Πυροτεχνουργοί της σιωπηλής έκρηξης οδεύουν προς το άπειρο. Με μια εκτυφλωτικά κόκκινη μελωδία στο πιάνο γινόμαστε παρανάλωμα συναισθημάτων. Ανέξοδες μπαλάντες των μοιραίων. Ξεσπάει ο ήχος. Η καταιγίδα των αναμνήσεων. Οι ερωτήσεις σε παρελθόντα χρόνο. Η κιβωτός της μνήμης. Οι λέξεις, οι εικόνες, τα πρόσωπα, σκορπίζονται στον αέρα. Όλα βγαλμένα από παιδικά καλοκαίρια στη Φλώρινα. Η απουσία σου. Η απουσία μου. Ανάμεσα σε τόσες παρουσίες. Περίοπτες μελωδίες του απροσπέλαστου ουρανού. Αναμοχλεύουν το πάθος μέσα στην επίγεια κανονικότητά τους. Περνούν διάτρητες τη στενωπό της λήθης. Από πού να περάσεις; Αυτή η μουσική είναι η αρχή και το τέλος της παιδικής ηλικίας. Αυτός ο ατελεύτητος πόθος είναι πάντα εδώ. Όταν πια θα έχουν σωπάσει και οι τελευταίοι ψίθυροι του μεσονυχτίου, οι τελευταίες θρυαλλίδες στον πάγο θα έχουν σβήσει. Διαβατήριο, που αλλού; Στη γνώριμη τελετουργία της σιωπής των ήχων. How long, how long Until I see you? And when, and when does The light come shining through? Remember days when we were so young and Remember days when we were so young and We were so young and old «Από το Young and old» Φωτογραφίες: Γιώργος Κριθαρίδης

MUERAN HUMANOS

MUERAN HUMANOS

Live in Club Mylos, Thessaloniki, 5/12/2010

Τη βραδιά που άγγιξαν τα όρια των ηλεκτρονικών new wave και post punk παρεκτροπών. Ο Tom και η Carmen-το δίδυμο των MUERAN HUMANOS- κατακλύζουν το χώρο με ηλεκτρονικούς ήχους αρμονικούς αλλά και ήχους δυσαρμονίας. Είναι μακρύ το ταξίδι ανάμεσα στους πλανήτες των SUICIDE, των STEREOLAB, των COIL και των JOY DIVISION. Κι όμως δε χαθήκαμε. Τα έτη φωτός μπροστά μας. Μέσα στο χαοτικό σύμπαν των MUERAN HUMANOS.

STARS OF THE LID

BERLIN STORIES 12

STARS OF THE LID

BALLHAUS NAUNYN STR, ΔΕΥΤΕΡΑ 17/12/2007

BERLIN

΄΄ Υπάρχουν στιγμές που πρέπει να σωπαίνει κανείς για να ακούσει τη μουσική πίσω από το θόρυβο της βροχής΄΄.

Θόδωρος Αγγελόπουλος «Το μετέωρο βήμα του πελαργού».

από το Γιώργο Κριθαρίδη

Είναι οι ήχοι που ακινητοποιούν τις αισθήσεις. Η ελαχιστοποίηση των πάντων. Μινιμαλισμός. Κράτα την αναπνοή σου. Σου ζητάω να μην αναπνέεις σχεδόν. Η μουσική αυτή προβάλλει καθησυχαστική, γαλήνια, έτοιμη να αποτελέσει το δικό σου σάουντρακ. Οι STARS OF THE LID δεν κραυγάζουν άναρθρες μελωδίες του συρμού. Δημιουργούν ήχους με τους χτύπους της καρδιάς. Η βροχή, ο αέρας με την αέναη κίνησή του συνοδεύουν τους ήχους.

Οι ήχοι των STARS OF THE LID κυριεύουν τα κύτταρα του σώματός μου. Περιπλανιέμαι σ’ ένα ταξίδι αυτογνωσίας. Οι συνειρμοί διαδέχονται ο ένας τον άλλο σε επάλληλους κύκλους. Το déjà vu είναι εδώ. Διατρέχω με τις απροσδιόριστες κινήσεις του νου, καταστάσεις πρωτόγνωρες. Σηματοδοτώ τη θλίψη, τη μελαγχολία με λέξεις και σχήματα ακατανόητα. Είναι πρόδηλο, βρίσκομαι σ’ ένα εσωτερικό ταξίδι με άγνωστο προορισμό. Οδηγοί οι STARS OF THE LID.

Οι ήχοι τους τρεμοπαίζουν μέσα στο ημίφως. Αυτό το ελάχιστο, το μίνιμαλ, το αθόρυβο πλημμυρίζει σαν εσωτερικός χείμαρρος τη σκέψη μου. Πολιορκεί τα ακροτελεύτια όρια του νου, περνοδιαβαίνει τις αισθήσεις. Καταπατεί βεβαιότητες, γνωστά μουσικά σχήματα. Εδώ, δεν εμφιλοχωρούν αντιστάσεις, παραδίνεσαι αμαχητί. Η μουσική αυτή αποτελεί το φάρμακο για την καταπολέμηση της λήθης.

Ακούω ξανά και ξανά αυτόν τον ήχο. Νομίζω ότι προσεγγίζω το άυλο με όλες μου τις εμμονές να μ’ εγκαταλείπουν. Καταφθάνω σ’ ένα αγεωγράφητο τοπίο με συνοδούς τους ήχους των STARS OF THE LID.

Το οπτικό μέρος, με τον απροσμέτρητο πλούτο ονειρικών εικόνων, πλημμύριζε από φαντασία και ποίηση. Τα ονόματα των ποιητών-μουσικών, αδιάψευστοι μάρτυρες καταγραφής της ονειροφαντασίας που δεν επρόκειτο να μας εγκαταλείψει στο κοντινό μέλλον, είναι τα παρακάτω:

Adam Wiltzie Guitar, Mellotron Brian McBride Guitar, Piano Noura Sanatian Violine Ella Baruch Viola Maral Mohammadi Cello Luke Savisky Projections

BERLIN STORIES13 PERE UBU Live, Quasimodo club, Berlin 19-2-2008

«My name is Ellipsis»

David Thomas από το δίσκο των PERE UBU

Pennsylvania

Αναίμακτη ευφορία νιώθω. Ο αέρας λυσσομανάει έξω και εγώ πρέπει να πλησιάσω σε κάποιο καταφύγιο για προστασία. Ανάβω γρήγορα ένα πούρο στο δρόμο και συνεχίζω. Οι εκκλήσεις μου στον Αίολο δεν εισακούονται αλλά συνεχίζω. Τo παγωμένο δέρμα μου μ’ ακολουθεί.

Η Αμερική στο κρεβάτι του Προκρούστη. Η no mans land που δεν καταγράφεται με σύνορα. Η εξοντωτική Αμερική των παραισθήσεων, των ατέρμονων μεταμορφώσεων. Το BLUE VELVET του DAVID LYNCH. Μια ατέλειωτη σειρά από farewells and goodbyes. Εκρήξεις, θυμοί, δημόσιοι και ιδιωτικοί αποχαιρετισμοί, η επανάσταση της χειρονομίας. Ο DAVID THOMAS με τον πρωτοφανή, αναιδή θρίαμβο του punk, εξομολογείται ανέξοδους έρωτες που εδράζονται στα σύνορα φαντασίας και πραγματικότητας. Υπάρχει πλάνη. Η χώρα erehwon, η χώρα του πουθενά (nowhere), αντεστραμμένη έρχεται για να περιπλανηθεί, ως συνήθως. Οι σκιές έρχονται να συνομιλήσουν την αυγή, φοβούμενοι μην τυχόν δεν τη βρουν ξανά μπροστά τους. Η Αμερική των PERE UBU άργησε στο ραντεβού της , αλλά είναι πια εδώ.

Ο DAVID THOMAS πάνω στη σκηνή. Εξομολογητικός, κυνικός, αστειευόμενος. Αυτοσαρκάζεται γιατί δεν αποτελεί ερωτικό στόχο ωραίων γυναικών. Κύματα εκπληκτικού, ηλεκτρονικού punk ήχου συνοδεύουν τις λέξεις. Οι λέξεις τονίζουν την αμφισημία τους. Ο λόγος του αποτελεί το πλατωνικό «φάρμακον» αλλά μόνο αν γνωρίζεις τους δυο πόλους που έχει αυτή η λέξη. «Φάρμακον» δεν είναι μόνο το «ίαμα», το γιατρικό δηλαδή αλλά και το δηλητήριο. Οι λέξεις που εκστομίζει ο THOMAS είναι πότε το ένα πότε το άλλο. Και κάποια φορά και τα δυο μαζί. Στο αγεωγράφητο τοπίο του μυαλού του ο THOMAS συνδιαλέγεται με τους εφιάλτες του. Μάρτυρας, συνοδοιπόρος, άφωνος εγώ σ’ όλα αυτά. Ο σπουδαιότερος εν ζωή art punk comedian πέρασε από τα μέρη μας. Ακούραστος πια, πηγαίνει για να διαδώσει την «ασθένεια» κάπου αλλού.

TO KILL A PETTY BOURGEOISIE HANS WURST CAFÉ, BERLIN, 14 MAY 2009

Κρέμομαι από την πλαγιά του ηφαιστείου.

Η χιλιόχρονη καταγραφή των ήχων τώρα σημαίνει.

TO KILL A PETTY BOURGEOISIE

Δρασκελίζουν τις υπόγειες σήραγγες των αναρίθμητων σκέψεων.

Σε σπηλιά αθρώα περνούν τα λάφυρα των ήχων

Στο παλίμψηστο του ηλεκτρονικού ήχου ιχνηλατούν

Ήχους καθάριους, περίτρανους.

Βραδυπορούν φτάνοντας αλαφιασμένοι

Στο πρωινό σκίρτημα της αβεβαιότητας

στην αχλύ κάθε βέβαιης επιβολής

Οι ρυθμοί τους καλπάζουν στο τρεμάμενο φως

Περνώντας από ηλεκτρονικά ονειροτοπία.

Υφαίνουν απόρρητες μελωδίες

Λάφυρα αγαπημένων ημερών

σέρνουν στα πόδια τους.

Φυγομαχούν οι μελωδίες

στην προσφιλή τακτική τους

να περισώσουν ό,τι μπορούν

Στο χαμένο αλύχτισμα της μνήμης

Στο σεληνόφως των καραδοκούντων εφησυχασμών

Turn up the volume

Η ηλεκτρική κιθάρα δημιουργεί το υπόστρωμα

όπου εκεί αποδομούν οι ηλεκτρονικοί ήχοι.

Η σπηλαιώδης γυναικεία φωνή

ψελλίζει λέξεις άγνωστες, ανίερες.

Η έκκρυθμη ηρεμία των πραγμάτων.

Οι σιωπές εναντιώνονται η μία στην άλλη.

Το μέλλον και ύστερα το παρελθόν.

Η διαδικασία της ανάκλασης των ήχων

φτάνει στο τέλος της.

Μετρώντας τις πιθανές ανοιχτές πληγές

που αφήνει πίσω της.

Υιοθετώντας νέα κύματα ηχητικού θορύβου

μπροστά στα μαυσωλεία μετα-ροκ λαβύρινθων.

Η νέα όψη του ήχου τρεμάμενη όσο και οι πιο παλιές.

TO KILL A PETTY BOURGEOISIE

Ηλεκτρονικοί ήχοι, ηλεκτρική κιθάρα

Και η φωνή ως εξαίσιο εργαλείο λάμψης

και ματαιοδοξίας.

Πλέουν μεγαλόπνοα στο ηλεκτρο-κιθαριστικό ταξίδι.

Θορυβοποιοί ανεξερεύνητων περιοχών.

Ερμητικά κλεισμένοι στο ελάχιστο φως.

Αποδιοπομπαίοι τράγοι της θλίψης.

Ιχνηλατούν μάταια πάνω στις ίδιες φευγαλέες σκηνές τρόμου.

Πίσω από τις μαρκίζες κάτω από το θαμπό κίτρινο φως.

Στη στενωπό της λήθης περιμένουν να ξεχαστούν.

Φωτογραφίες, κείμενο: Γιώργος Κριθαρίδης