Προσπαθώ να σκηνοθετήσω το soundtrack της μεγαλούπολης. Η φαντασία μου δεν δέχεται περιορισμούς. Οι αναμνήσεις από το μακρινό ή κοντινό παρελθόν είναι εδώ, παρούσες. Στροβιλίζονται μέσα μου σ’ έναν αέναο, κυκλωτικό χορό δίχως τέλος. Είναι εικόνες θολές, ακαθόριστες. Μακριά από οποιαδήποτε χωροχρονική πραγματικότητα. Μια ρευστή μάζα συμβάντων άσχετων μεταξύ τους. Ανασύρονται από το καταφύγιο της μνήμης «ήχοι από την πρώτη ποίηση της ζωής μας- σα μουσική, την νύχτα, μακρινή, που σβήνει». (Κ.Καβάφης) Ένα μικρό, ξύλινο αλογάκι, ένα κουρδιστό σπιτάκι από την πρώτη παιδική ηλικία. Μετά, μια άλλη σειρά από εικόνες ασήμαντες, καθημερινές. Πρόσωπα γνωστά που σου χαμογελούν ή σου σφίγγουν το χέρι. Κι όμως νιώθω ότι αποτελούν μια απειλή ακαθόριστη. Με σφίγγουν σα σε κλοιό. Έρμαιο των επιδιώξεών τους, είμαι εγώ.
Οι SET FIRE TO FLAMES δημιουργούν ένα κολλάζ ήχων που συνθέτουν το soundtrack βουβών βιομηχανικών τοπίων. Ήχοι που επιχειρούν να περιγράψουν τις γκρίζες ζώνες της ψυχής μας. Ένας ερεθιστικός φόβος που σέρνεται πίσω από τις παράξενα κουρδισμένες κιθάρες τους. Δεν υπάρχουν μελωδίες, ρυθμός ή οτιδήποτε έχει σχέση με την συμβατική χρήση των οργάνων. Οι κραυγές πνίγονται σ’ αυτό το μουντό, μεταβιομηχανικό τοπίο. Ένα παράλληλο σύμπαν σε κατατρέχει, αδύνατον να ξεφύγεις. Ένα τρομακτικό τσίρκο με διαρκώς αυξανόμενη αγωνία και ένταση. Ξυπνάς ιδρωμένος φωνάζοντας ακατάληπτες φράσεις. Οι εφιάλτες υπήρχαν πάντοτε στο βάθος του μυαλού σου. Δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Απλά, σου το υπενθυμίζουν δίσκοι σαν αυτόν που ακούγονται σαν βραδυφλεγής βόμβα στην ύπουλη σιγαλιά της νύχτας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου